[한글 녹취록]

하나님 시간은 누가복음 15장 1절로 10절 말씀을 중심으로 하나님의 기쁨이라는 제목으로 말씀을 나눕니다. 유대인들은 특별히 오래전에 아브라함을 비롯해서 택받고 귀한 민족으로 여김받았지요. 근데 그들의 영적 문제는 목이 곧고 좀 교만한 이게 큰 영적 문제였습니다. 하나님의 택함 받았으면 가장 감사하며 기뻐하며 겸손히 하나님을 섬겨야 되는데 그런 걸 몰랐어요. 자기들만 구원받은 사람이요, 나머지 모든 세계 이방 다른 민족은 전부 망할 사람으로 여겼습니다. 여러 선지자들을 통해서 그렇게 말씀을 하시고 경고하시고 또 말씀하시고 그래도 못 깨달았어요. 아마 그들이 깨닫는 날 주님 재림 오시지 않을까 싶은 생각이 들 정도로 참 심각한 백성들입니다.

 

오늘 본문의 1절, 2절을 보면 당시 유대 사회 안에 자기들끼리도 양극단을 이루는 사람들이 제일 상부에 있는 사람들이 물론 종교 지도자들이 있겠지만 바리새인과 서기관들이고, 그리고 제일 하부에 그들이 세리와 죄인들입니다. 바리새인과 서기관들 상부에 있는 자들은 자기들은 하늘에 속한 자요, 세리와 죄인들은 땅에 속한 자로 여겼습니다. 바리새인들은 자칭 유대교 율법을 문자적으로 철저히 지킨다는 사람들이었어요. 그와는 정반대로 예루살렘 성전과 각 마을당에 출입하지도 못하고 외면받는 부류가 있었어요. 그들을요 속물이라는 뜻에서 '땅의 백성'이라, 땅의 것들이라던 사람들이, 즉 죄인들이라는 말이 세리들이나 창기들 뭐 이런 사람들을 대명사로 사용했어요. 모든 사람이 죄를 범했음에 하나님의 영광에 이르지 못하더니, 모든 사람이 하나님께 반역하여 영원한 지옥을 선고받았으나 그리스도를 통해서 구원하시기로 하나님이 작정하시고 그리스도 언약을 세워주신 게 성경의 핵심입니다. 그리스도 아니면 안 되는구나라는 걸 그리스도께로 인도하는 몽학 선생이라고 말하며 그게 율법입니다. 바리새인들은 그 율법을 이용하여 자기들은 거룩하고 자기들 외 다른 인간들은 이 율법으로 정죄하며 차이를 두었습니다. 하나님 보시기에는 참 답답한 인물들이지요. 그 첫 번째로 율법과 복음의 차이를 우리가 먼저 알아봐야 되겠습니다.

 

바리새인들이 그렇게 정죄하고 미워했던 이 세리들은 압제자 로마 제국의 앞잡이들로서 동포 유대인들에게 각종 세금을 갈취하여 바치는 이런 존재로 여김을 받았어요. 로마 정부는 행정과 군대와 이 모든 것을 운영하기 위해서 필요한 재정을 각 국민들에게 거둬들이는데 정부가 속국민들에게 세금을 원활히 거두기 위해서 각 나라별로 세금 징수 책임자를 두었어요. 각 지방별로 업자들을 통해 세금을 거뒀는데 그들이 바로 세금 징수원들이었습니다. 오늘날도 세금 거두는 일이 보통일이 아니기 때문에 국가에서 강제력을 발휘해서 세금을 걷는데, 책임자를 통해 로마 정부에 납입하는 정해진 액수 외에도 나머지 상당액이 자기들의 세관 경비나 필요한 경비로 사용함으로써 많은 부를 축적할 수 있었어요. 당시 유대인들은 돈 중심이기 때문에 자기들의 돈을 뺏어가는 저 세리들을 조직폭력배보다 더 악하게 여겼습니다. 그래서 바리새인들은 이 땅의 것들과 일체 거래를 했고 물론 어떤 관계라도 맺는 것을 부정하는 일로 금기로 여겼어요. 예를 들면 세리나 그런 땅의 것들과의 결혼을 금지했고 여행할 때 동행해서도 안 되고 식사나 잔치에 동석해도 부정 타는 일이 되었어요. 바리새인들은 율법으로 다른 사람들을 판단하며 그들을 이웃으로 여기지 않았습니다. 높은 자리 정치하는 사람들 그 가문에서는 일단 이 가난한 백성들하고는 절대 상대를 하는 족이 아닌 모습을 보이고 있어요. 그러면서도 국민을 위한 나라다, 정치다 이러면서 국민을 위하는 척 말은 그렇게 잘합니다. 그들은 정작 몸으로 들어오지는 않아요. 그보다 더 악한 상황 속에서 나사렛 목수 출신 예수님이 그리스도를 자처하면서 속물인 땅의 것들인 그들과 친하게 지내는 것이 못마땅했던 거예요. 5장 31절 32절에서 건강한 자에게는 의사가 필요 없고 병든 자에게라야 쓸 데 있나니 내가 의인을 부르러 온 것이 아니요 죄인을 불러 회개시키러 왔노라고 말씀하셨어요.

 

두 번째로 모든 그 땅의 것들 죄인들이라는 이 사람들은 바리새인들하고 서기관들, 회당장들하고는 담을 쌓고 살았지만 복음을 듣기 위해서 예수님께 수없이 몰려들었습니다. 모든 이 세리와 죄인, 모든 땅의 것들이 복음이 필요한 사람들입니다. 이제 땅의 것들이라고 여겨지는 그들은 상상도 못할 큰 교회나 마을 회관에 가까이 할 수 없었던 사람들이었어요. 그 땅의 것들이라고 하는 사람들이 예수님께 몰려든 거예요. 2절에 보면 그런 바리새인과 서기관들이 원망하여 가로되 이 사람이 죄인을 영접하고 음식을 같이 먹는다 하고 구시렁구시렁했어요. 사용된 '원망하다'라는 말은 출애굽 당시에 광야 생활 40년 동안 하나님과 모세를 향해 크게 원망하며 구시렁구시렁했던 경우에 사용되었던 단어입니다. 그래서 이 바리새인들은 자기들이 더 큰 죄인인 줄 모르고 그 땅의 것들이 죄인들을 영접하고 그들과 친구가 되어 함께 먹고 마시는 것을 마땅치 않게 비방하고 구시렁거린 거예요. 이런 상황 속에서 누가복음 15장에 세 가지 비유들을 주님이 말씀하셨어요. 오늘은 이제 잃은 양 한 마리와 잃은 드라크마에 관한 비유를 말씀할 거고 다음 시간에 돌아온 아들 비유를 할 겁니다.

 

오늘날 우리 기독교인들도 본문에 나오는 바리새인들과 서기관들의 관점으로 주변 사람들을 보고 말하는 경우가 많아요. 모든 사람이 다 죄인입니다. 이 흉악한 죄인들인 우리에게 인생이 주어진 목적은 구원해 주시기 위하여 인생을 한 번씩 살게 하신 거예요. 메시지를 준비하며 하나님 바라보고 있던 이번 주에 큰 실수를 했어요. 요즘 이제 자동차가 많다 보니까 한국에도 중고 자동차를 판매하는 이것을 사업으로 귀하게 여기는 사람들이 많아요. 몇 년 전에도 중고차를 구입하면서 어벙한 사람이 가면 누구나 그 중고차 매매 업소들에서 사람들을 시켜 가지고 아주 바가지를 씌우고 큰 이익을 챙기고 그러려고 애를 씁니다. 그래서 요번에 제가 갖고 있는 차가 별로 필요 없고 세금이 많아서 그냥 팔려고 업체를 통해서 판매업자들에게 광고를 냈어요. 순적하게 팔 수 있는 것처럼 계약서까지 다 만들었는데 이상하게 거기서부터 꼬여 들어오면서 자기들의 전문을 동원해 가지고 가격을 깎아치고 이익을 취하려는 모습을 제가 발견했습니다. 옛날 부천 중고센터에서 당했던 거예요. 저도 이번에 이 바리새인처럼 저런 악한 놈들이 있나 싶은 생각이 올라오면서 그렇게 좋게 대하지를 못했어요. 내가 손해를 보더라도 스데반처럼 내가 죽을 일이 없는데 범한 죄가 없는데 돌 맞아 죽는 일이 발생하더라도 그들을 위해서 기도해 주는 그런 상태에 있어야 되는 거예요. 돌 맞아 죽으면서도 돌을 던지는 그들을 향해 기도했던 스데반 수준에는 이르지 못하고요, 돌 던지려고 품만 잡았는데 나는 그들을 향해서 나도 역시 살기가 돌기 시작했어요. 그래서 결국은 싸게 팔고 넘겼는데 어제 저녁 내내 그 일로 하나님 앞에 회개하며 무릎 꿇었습니다. 이처럼 우리는 여러 가지 이익, 손해를 중심으로 나 중심에 내 소견에 딱 잡히는 경우가 너무나도 많아요. 그러다 보면 내게 맡겨진 전도 대상자들에게 그리스도의 증인으로 살 수 없는 거예요.

 

세 번째로 오늘 이제 나오는 이 비유 두 가지 중에 잃은 양과 드라크마 비유가 나오죠. 3절로 6절에 보면 이런 비유가 나옵니다. 그 당시 양 100마리를 가졌다면 상당한 부자였을 거예요. 목초가 극히 제한된 유대 지역에서는 동네 양들을 함께 모아서 공동으로 목양을 하는 게 일반적이었어요. 가난한 집 막내아들이었던 자기 집에 양 몇 마리를 데리고 다니면서 마을 공동 목양에 참여하면서 양을 길렀을 거예요. 그러나 양 100마리를 목양한다면 다른 목동들도 있었을 거고 양을 치는 개들도 데리고 다녔을 거예요. 100마리 중에 한 마리를 잃어버린 거예요. 여러분 잘 모르시겠지만 양은 극도로 근시안으로 한 6m 정도 앞은 볼 수가 있는데 그 너머는 보지 못하는 가축이에요. 발톱이 강하지도 못하지, 이빨도 그렇지, 뿔도 제대로 된 뿔이 없지. 그러니까 작은 맹수에게도 쉽게 희생될 수 있는 존재예요. 냄새를 잘 맡으면서 양이 전체 무리를 잃어버리고 10m 이상 20m 이상은 보지 못하니까 방향 감각을 잃어버리는 거예요. 그 양은 살아남을 가망이 없는 거죠. 그 양들이 움직이면 그 주변에 늑대나 여러 가지 잡아먹을 수 있는 맹수들이 주변을 빙빙 도는 거예요. 우리 하나님을 떠나버린 우리 인간들도 이와 같은 위험 속에 있는 거예요. 요한복음 10장 11절로 12절에 보면 예수께서 "나는 선한 목자라 선한 목자는 양들을 위하여 목숨을 버리거니와 삯꾼은 목자도 아니요 양도 제 양이 아니라 이리나 늑대가 오는 것을 보면 양을 버리고 달아난다 이리가 양을 물어 가고 또 해치느니라" 그걸 말씀하셨어요. 그래서 삯꾼들은 일당 얼마에 그걸 중시 여겨요. 양의 뿔은 소뿔이나 하마 이런 뿔하고는 달라요. 다른 동물들 뿔은 방어용이나 공격용을 향해 있지 않고 이 뿔은 원처럼 구부러져 있어요. 공격용이 아닙니다. 그 뿔을 어떻게 이용하는 줄 아십니까? 절벽 낭떠러지 같은 데 떨어지거나 어려운 쪽에 빠져 있으면 목자가 그 목자의 지팡이를 양에게 대서 그 뿔에 걸어 가지고 양을 끌어올리기에 용이하도록 사용되는 겁니다. 우리도 하나님 떠나 흑암에 잡혀 버린 이 상황 속에 인생을 살아요. 그래서 그리스도의 손길, 그리스도의 복음을 들으면 일단이 복음을 바꾸자 하는 마음 중심이 전부 사람마다 있게 돼 있어요. 그래서 삯꾼 목자가 아니라 선한 목자 되어 주님의 양들을 잘 돌볼 수 있게 되기를 주의 이름으로 축복합니다. 그러면 주님은 그런 목동을 가장 중시 여기고 모든 필요를 공급하시며 함께하십니다. 오늘 본문에서 말씀하시는 목자는 잃은 양 하나를 찾기까지 위험을 무릅쓰고 목숨을 걸고 찾아내고야 마는 선한 목자를 지금 말씀하시는 거예요. 그래서 교회에 나오기 시작했다가 주일 예배에 빠지는 성도들이 있습니까? 그러면 그 주일 지나기 전에 돌아다니면서 만나서 무슨 일이 있었냐 왜 못 나왔냐 파악하고 그에게 말씀 주고 필요한 것 돕고 그러는 게 목자예요. 7절에 보면 "이와 같이 죄인 하나가 회개하면 하늘에서는 회개할 것 없는 의인 아흔아홉을 인하여 기뻐하는 것보다 더하리라"고 말씀하셨어요.

 

결론 부분에서 드라크마를 다시 찾은 여인의 기쁨에 관해서 한번 들여다보십시다. 드라크마는 그때 당시 로마 시대 은화였어요. 로마 화폐 데나리온과 같은 장정 하루 품삯에 해당하는 가치를 가진 은화였어요. 한 데나리온은 장정 하루 품삯이니까 오늘날 가치로 치면 어느 정도 되겠죠. 은화는 변치 않는 것이기 때문에 열 드라크마는 약혼한 남성이 약혼녀에게 징표로 주었던 은전으로 추정이 돼요. 머리에도 장식으로 하기도 하고 목에도 걸기도 하고 "나는 약혼했다, 사랑하는 사람이 내게 준 징표다" 이걸 나타내는 증표가 바로 드라크마였어요. 열 드라크마 중 은전 한 닢일지라도 그 여인에게는 세상에 둘도 없는 고유한 의미가 있는 아주 귀중한 것이었겠지요. 그래서 이 드라크마를 온 집안을 찾아내야만 하는 거예요. 특별히 당시 이스라엘 집은 창문도 많지 않고 어두워서 낮에도 불을 켜야 구석구석을 찾아볼 수가 있어요. 방도 요즘처럼 모노륨이나 대리석이 깔려 있는 방이 아니고 이것저것 늘려 있는 방이기 때문에 일일이 잘 찾아야 돼요. 드라크마 한 닢 잃어버린 것을 찾기 위한 여인의 노력을 상상해 보시기 바랍니다. 우리 모든 각 사람도 하나님이 가장 귀한 존재로 고유하게 창조하셨어요. 그래서 하나님께서는 잃어버린 각 사람을 아주 천하보다 귀한 존재들로 여기십니다. 오늘 본문의 이 비유는 잃은 자를 기필코 찾아내시는 하나님의 사랑을 보여주고 계세요. 이 비유의 결론이 10절에 나옵니다. "내가 너희에게 이르노니 이와 같이 죄인 하나가 회개하면 하나님의 사자들 앞에서 천국에 큰 기쁨이 되느니라." 그래서 여기 교회를 통해서 이런 죄인들을 찾으실 때 얼마나 기뻐하시는지를 오늘 본문을 통해서 보이고 계세요. 반대로 하나님의 선민이라고 자처하며 독선에 빠진 유대교 바리새인과 서기관들은 악한 죄인 하나가 말살되면 하늘에서는 기쁨이 된다고 생각했어요. 쉽게 말하면 저 악한 세리, 저 죽으면 하늘에서도 기뻐하실 것이다, 저 총독, 저 로마 군병 죽으면 하늘에서도 기뻐하실 것이다, 그런 생각을 했어요. 그러나 주님 말씀은 정반대예요. 오늘날도 주님과는 정반대로 생각하는 파수꾼들도 많다는 사실을 여러분 명심하시기 바랍니다. 아무리 악한 정치인이요 범죄자라 할지라도 그가 비명 행사했다고 박수 치는 사람들이 많은데, 그러면 안 되는 거예요. 크게 악하든 좀 작게 악하든 선하게 보이든 다 그게 그거예요. 다 하나님 앞에 모든 사람이 죄를 범하였음에 하나님의 영광에 이르지 못하고 흑암에 잡혀 사는 거예요. 이 땅 인생의 목적은 부자 되는 게 아니에요. 높은 자리 차지하는 게 아니에요. 좋은 직장 찾는 게 목적이 아니에요. 뭐에 있습니까? 나 있는 그곳에서 잃은 드라크마, 잃은 양을 찾는 일이 중요한 일이에요. 그렇다면 우리 각 사람의 주변에 이런 양과 이런 드라크마들은 누구누구인지 돌아보는 시간이 되시기를 바랍니다. 양은 자기 능력으로 목자에게 찾아올 수가 없어요. 잃어버린 드라크마 역시 스스로 그 잃어버린 여자의 발밑으로 굴러 찾아올 수가 없어요. 그러므로 이들을 찾게 되는 과정은 목자가 들에 두루 다니며 그 위험한 곳도 다니며 잃은 양을 찾으려는 거예요. 여자는 등불을 켜고 집안을 여기저기 쓸고 치우면서 부지런히 찾는 거예요. 여기서 주님이 가르치시는 전도 캠프의 기본 원리를 찾으시기를 바랍니다. 한국 사람이 필리핀에 가서 전도 캠프 한다, 그건 필리핀에 있는 잃어버린 드라크마를 잃어버린 여인을 돕는 차원에서 가는 거고, 양을 잃어버린 목자를 돕는 차원에서 가는 거예요. 필리핀 캠프의 근본은 잃은 양을 찾아야 하는 목자가 중심이 되는 거예요. 드라크마를 찾아야 하는 여인이 중심이 되는 거예요. 근데 한국에서 간 전도자들이나 필리핀에 있는 전도자들이 어디로 갈 줄도 몰라. 그냥 대강 왔다 갔다 해. 그러다 아이스크림이나 사 먹고 풀장이나 왔다 갔다 하고 그런다고 캠프가 아니에요. 캠프라는 군대 용어를 사용했는데, 하나님의 자녀 된 저와 여러분은 하나님의 그리스도의 군대가 되었다는 사실을 명심하시기를 바랍니다. 군사 된 우리가 지켜야 되는 양이 있고, 지켜야 되는 지역이 있어요. 양은 어리석은 동물이에요. 잃어버린 산에 소를 먹이다 소를 잃어버렸어도 그 소는 집으로 찾아올 줄 아는 게 소예요. 양은 자기 집을 찾아올 줄 몰라요. 해가 지고 어두워져도 깜깜한 길을 헤매며 잃어버린 양을 찾는 게 목자의 마음인 거예요. 내 주변에 내가 맡은 양들 중에 길 잃은 양들을 찾아 인도하며 하나님의 기쁨에 동참하시는 여러분 되시기를 주의 이름으로 축원합니다.

 

아버지 하나님, 하나님의 기쁨을 알게 하심을 감사합니다. 하나님의 그 기쁨에 저희도 동참할 수 있게 하옵소서. 잃은 양, 잃은 드라크마를 찾는 일에 장사들이 되는 저희들 되게 하옵소서. 감사하며 주옵나이다.

 

 

 

[English Transcript]

God’s time is, focusing on the message from Luke 15:1-10, we are sharing a message titled "God's Joy." The Jews were considered a precious people chosen long ago, including Abraham. But their spiritual problem was their stiffness and arrogance; that was a big spiritual problem. They should have been most grateful, joyful, and humble to serve God once they were chosen by Him, but they didn't know that. They regarded themselves as the only ones saved, and all other nations in the world as people who would all perish. God spoke through many prophets, warned them, and spoke again, but they still couldn't understand. They are such serious people that I sometimes think that the day they finally realize it might be the day of the Lord's Second Coming.

 

Looking at verses 1 and 2 of today's text, within the Jewish society of that time, there were people who formed extremes among themselves. The people at the very top were, of course, the religious leaders—the Pharisees and the scribes—and at the very bottom were the tax collectors and sinners. The Pharisees and the scribes at the top considered themselves to be of heaven, while the tax collectors and sinners were regarded as people of the earth. The Pharisees were people who claimed to strictly follow the Jewish law literally. Contrary to this, there was a group that could not even enter the Jerusalem temple or local synagogues and were shunned. They were called "people of the land" as a term of contempt—meaning they were "things of the earth," and the term "sinners" was used as a pronoun for people like tax collectors and prostitutes. "For all have sinned and fall short of the glory of God," and since all people rebelled against God and were sentenced to eternal hell, God decided to save them through Christ, and establishing the covenant of Christ is the core of the Bible. The law is what they call a "tutor" that leads us to Christ, showing us that we cannot do it without Christ. The Pharisees used the law to judge others, claiming they were holy and others were not, creating this divide. They are truly frustrating figures in God's eyes. First, we must understand the difference between the law and the gospel.

 

The tax collectors, whom the Pharisees judged and hated so much, were regarded as puppets of the oppressive Roman Empire who extorted various taxes from their fellow Jews and offered them up. The Roman government collected taxes from every citizen to manage the administration, military, and all these things, and to collect taxes from subject peoples smoothly, they placed tax collection managers in each country. They collected taxes through local contractors in each region, and they were the tax collectors. Even today, collecting taxes is not an easy job, so the state exerts force to collect taxes. In addition to the fixed amount paid to the Roman government through the manager, a significant amount was left over, which they used for customs expenses or other necessary expenses, allowing them to accumulate great wealth. At that time, Jews were money-oriented, so they considered those tax collectors, who took away their money, even worse than organized criminals. Therefore, the Pharisees avoided any transaction with these "things of the earth" and regarded it as a taboo to have any relationship with them. For example, marriage with tax collectors or such people of the earth was forbidden, they could not travel with them, and sitting together at meals or banquets was considered defiling. The Pharisees judged others by the law and did not consider them neighbors. Those in high positions, politicians, and their families show a side of not dealing with these poor people at all. Yet, they speak well, pretending to be for the people, talking about the country and politics for the people. They actually do not step in with their bodies. In an even more evil situation than that, they were displeased that Jesus, a carpenter from Nazareth who claimed to be the Christ, was getting along with those "things of the earth"—the outcasts. In Luke 5:31-32, He said, "Those who are well have no need of a physician, but those who are sick. I have not come to call the righteous, but sinners, to repentance."

 

Secondly, all these "people of the earth," these sinners, lived with walls built against the Pharisees, scribes, and synagogue leaders, but they flocked to Jesus in droves to hear the gospel. All these tax collectors and sinners, all these people of the earth, are people who need the gospel. They were people who could not even get close to the big churches or village halls that those considered "things of the earth" could never even imagine. These people called "things of the earth" flocked to Jesus. In verse 2, the Pharisees and scribes complained, saying, "This man receives sinners and eats with them," and grumbled. The word "complain" used here is a word used in the case of those who grumbled loudly against God and Moses during the 40 years of wilderness life at the time of the Exodus. So, these Pharisees, not knowing that they were the bigger sinners, slandered and grumbled because it was unacceptable for Jesus to receive these "things of the earth"—these sinners—and become friends with them, eating and drinking together. In this situation, the Lord told three parables in Luke 15. Today, I will talk about the parable of the lost sheep and the lost drachma, and next time, I will talk about the parable of the prodigal son.

 

Even today, many Christians often look at and talk about people around them from the perspective of the Pharisees and scribes in the text. Everyone is a sinner. The purpose of giving us life, these terrible sinners, is to let us live once so that He can save us. While preparing the message, I made a big mistake this week while looking at God. Nowadays, there are so many cars, so there are many people who value selling used cars as a business. Even a few years ago, when I was buying a used car, if someone awkward went, anyone at those used car dealerships would have their people rip them off and try to make a big profit. So this time, I didn't really need the car I had and the taxes were high, so I advertised it to sellers through a service to sell it. I made a contract as if I could sell it smoothly, but strangely, from there it started to get tangled, and I discovered that they were mobilizing their expertise to cut the price and try to take a profit. It was the same thing I had suffered at the Bucheon used car center in the past. This time, I also had thoughts like "are those bad guys?" like the Pharisees, and I couldn't treat them nicely. Even if I lose money, I should be in a state where I can pray for them, like Stephen, even if I have to be stoned to death when I have done no wrong. I didn't reach the level of Stephen, who prayed for those who were throwing stones while he was dying. I didn't even go that far, I only prepared to throw stones, but I also started to have murderous intent toward them. So, in the end, I sold it cheaply and handed it over, but all last night, I knelt before God and repented for that. Like this, we are often caught in our own selfishness, centered on various gains and losses. If that happens, I cannot live as a witness of Christ to the people assigned to me for evangelism.

 

Thirdly, among the two parables coming out today, the parable of the lost sheep and the drachma comes out. In verses 3 to 6, this parable appears. If they had 100 sheep at that time, they would have been quite wealthy. In the Judean region where pasture was extremely limited, it was common to gather village sheep together and graze them communally. Being the youngest son of a poor family, I would have participated in the village communal grazing while raising a few sheep at home. But if I were grazing 100 sheep, there would have been other shepherds, and they would have brought sheepdogs. Out of 100, one was lost. You might not know well, but sheep are extremely nearsighted and can only see about 6 meters ahead, and they are livestock that cannot see beyond that. Their claws aren't strong, their teeth aren't strong, and they don't have proper horns. So they are creatures that can easily be victimized by small predators. While grazing and smelling well, the sheep loses the whole flock and since it can't see beyond 10 or 20 meters, it loses its sense of direction. The sheep has no hope of survival. When those sheep move, wolves or various predators that can eat them circle around them. We humans who have left God are in the same kind of danger. In John 10:11-12, Jesus said, "I am the good shepherd. The good shepherd gives His life for the sheep. But a hireling, he who is not the shepherd, one who does not own the sheep, sees the wolf coming and leaves the sheep and flees. And the wolf catches the sheep and scatters them." That's what He said. So hirelings focus on how much they get paid per day. Unlike cow horns or hippo horns, sheep horns are different. Other animals' horns are for defense or attack, but these horns are bent like a circle. They are not for attack. Do you know how they use those horns? If they fall into a cliff-like place or fall into a difficult spot, the shepherd puts his shepherd's staff against the sheep and hooks it into the horns so that it is easy to pull the sheep up. We also live our lives in this situation, having left God and been caught in darkness. So if you hear the touch of Christ and the gospel of Christ, there is a heart in everyone to change this gospel. So I bless you in the name of the Lord that you may become not a hireling, but a good shepherd who can take good care of the Lord's sheep. Then the Lord values such a shepherd the most, provides for all their needs, and is with them. The shepherd in today's text is talking about the good shepherd who takes risks, risks his life, and finds the lost sheep until he finds it. So, are there any saints who started coming to church and then missed Sunday worship? Then, before that Sunday passes, you should go around, meet them, find out what happened, why they couldn't come, give them the word, and help them with what they need—that's a shepherd. In verse 7, it says, "I say to you that likewise there will be more joy in heaven over one sinner who repents than over ninety-nine just persons who need no repentance."

 

In the conclusion, let's look at the joy of the woman who found the drachma again. The drachma was a Greek silver coin at the time, which was the Roman era. It was a silver coin equivalent to a day's wage for an able-bodied man, like the Roman Denarius. Since one Denarius is a day's wage, in today's currency it would be about... [a certain amount]. Since silver does not change, it is estimated that the ten drachmas were silver coins given by an engaged man to his fiancée as a token. They would decorate their hair with it, wear it around their necks, and show it as a token that "I am engaged, a loved one gave this to me." The drachma was such a token. Even if it was one silver coin out of ten, to that woman, it must have been a very precious thing with a unique meaning like no other in the world. So she had to find this drachma in the whole house. Especially since Israeli houses at that time didn't have many windows and were dark, you had to turn on a light even during the day to search every nook and cranny. The room wasn't floored with linoleum or marble like it is these days, and it was a room with this and that piled up, so you had to look carefully one by one. Please imagine the woman's effort to find the lost drachma. God created each of us as the most precious existence. So God considers each lost person as a being more precious than the whole world. The parable in today's text shows God's love for finding the lost person at all costs. The conclusion of this parable is in verse 10. "I say to you, likewise, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner who repents." So He is showing through the church today how happy He is when He finds such sinners. Conversely, the Jewish Pharisees and scribes, who claimed to be God's chosen people and were caught in self-righteousness, thought that it would be a joy in heaven if an evil sinner was wiped out. Simply put, they thought, "If that evil tax collector dies, God will be happy in heaven; if that governor or those Roman soldiers die, God will be happy in heaven." But the Lord's word is the exact opposite. Please remember that even today, there are many watchmen who think the exact opposite of the Lord. No matter how evil a politician or criminal may be, there are many people who applaud when they die a miserable death, but that shouldn't be the case. Whether they are very evil, a little evil, or seem good, it's all the same. "For all have sinned and fall short of the glory of God," and they are all caught in darkness. The purpose of life on this earth is not to become rich. It is not to take a high position. It is not to find a good job. What is it? In the place where I am, finding the lost drachma and the lost sheep is the important work. If so, I hope this is a time to look back at who the lost sheep and lost drachmas are around each of us. The sheep cannot find the shepherd on its own. The lost drachma cannot roll under the woman's feet on its own either. Therefore, the process of finding them is for the shepherd to go around the fields and go to dangerous places to find the lost sheep. The woman lights a lamp and diligently searches by sweeping and cleaning the house here and there. I hope you find the basic principles of the evangelism camp that the Lord is teaching here. A Korean person goes to the Philippines to do an evangelism camp—that is going to help the woman who lost the drachma in the Philippines, and it is going to help the shepherd who lost the sheep. The foundation of the Philippine camp is for the shepherd who needs to find the lost sheep to be the center. The woman who needs to find the drachma must be the center. But the evangelists who went from Korea or those in the Philippines don't even know where to go. They just walk around vaguely. Then they buy ice cream, go to the pool, and that's not a camp. They used the military term "camp," but I hope you remember that you and I, who are children of God, have become the army of Christ of God. There are sheep that we, as soldiers, must protect, and there are areas we must protect. Sheep are foolish animals. Even if you lose a cow while grazing on a mountain, the cow knows how to find its way home. Sheep do not know how to find their way home. The shepherd's heart is to search for the lost sheep while wandering through the dark path even after the sun sets. I bless you in the name of the Lord that you may find and guide the lost sheep among the sheep you are in charge of around you and participate in God's joy.

 

Father God, thank you for letting us know God's joy. Let us also participate in that joy of God. Let us be experts in finding lost sheep and lost drachmas. Thank you, Amen.

 

 

 

 

[Tagalog Transcript]

Ang oras ng Diyos ay, sa pagpokus sa mensahe mula sa Lucas 15:1-10, tayo ay nagbabahagi ng isang mensahe na may pamagat na "Ang Kagalakan ng Diyos." Ang mga Hudyo ay itinuturing na isang mahalagang bayan na pinili noong unang panahon, kabilang si Abraham. Ngunit ang kanilang espirituwal na problema ay ang kanilang pagiging matigas ang ulo at pagmamataas; iyon ay isang malaking espirituwal na problema. Sila sana ay naging pinakamapagsalamat, masaya, at mapagpakumbaba sa paglilingkod sa Diyos nang sila ay pinili Niya, ngunit hindi nila alam iyon. Itinuring nila ang kanilang sarili bilang ang tanging mga naligtas, at ang lahat ng iba pang mga bansa sa mundo bilang mga taong mapapahamak lahat. Ang Diyos ay nagsalita sa pamamagitan ng maraming propeta, binalaan sila, at nagsalita muli, ngunit hindi pa rin nila naintindihan. Sila ay mga taong seryoso ang sitwasyon kaya minsan iniisip ko na ang araw na sa wakas ay mapagtanto nila ito ay maaaring ang araw ng Ikalawang Pagparito ng Panginoon.

 

Sa pagtingin sa mga talata 1 at 2 ng teksto ngayon, sa loob ng lipunang Hudyo noong panahong iyon, may mga taong bumubuo ng magkabilang dulo sa kanilang sarili. Ang mga taong nasa pinakatuktok ay, siyempre, ang mga relihiyosong lider—ang mga Pariseo at ang mga eskriba—at sa pinakababa ay ang mga maniningil ng buwis at mga makasalanan. Ang mga Pariseo at ang mga eskriba sa itaas ay itinuring ang kanilang sarili bilang sa langit, habang ang mga maniningil ng buwis at mga makasalanan ay itinuring bilang mga tao ng lupa. Ang mga Pariseo ay mga taong nag-aangking sumusunod nang mahigpit sa kautusang Hudyo nang literal. Salungat dito, may isang grupo na hindi man lang makapasok sa templo ng Jerusalem o sa mga lokal na sinagoga at itinatakwil. Sila ay tinawag na "mga tao ng lupa" bilang isang termino ng paghamak—ibig sabihin sila ay "mga bagay ng lupa," at ang terminong "mga makasalanan" ay ginamit bilang panghalip para sa mga taong tulad ng mga maniningil ng buwis at mga patutot. "Sapagkat ang lahat ay nagkasala at nagkukulang sa kaluwalhatian ng Diyos," at dahil ang lahat ng tao ay nagrebelde laban sa Diyos at hinatulan ng walang hanggang impiyerno, nagpasya ang Diyos na iligtas sila sa pamamagitan ni Kristo, at ang pagtatatag ng tipan ni Kristo ang siyang sentro ng Bibliya. Ang kautusan ay ang tinatawag nilang "tutor" na umaakay sa atin kay Kristo, na nagpapakita sa atin na hindi natin kaya ito kung wala si Kristo. Ginamit ng mga Pariseo ang kautusan upang humatol sa iba, na nag-aangking sila ay banal at ang iba ay hindi, na lumilikha ng dibisyong ito. Sila ay tunay na mga nakakadismayang pigura sa paningin ng Diyos. Una, dapat nating maunawaan ang pagkakaiba sa pagitan ng kautusan at ng ebanghelyo.

 

Ang mga maniningil ng buwis, na hinatulan at kinamuhian nang labis ng mga Pariseo, ay itinuring na mga tuta ng mapang-aping Imperyong Romano na nangingikil ng iba't ibang buwis mula sa kanilang kapwa Hudyo at iniaalay ang mga ito. Ang pamahalaang Romano ay nangongolekta ng buwis mula sa bawat mamamayan upang pamahalaan ang administrasyon, militar, at lahat ng mga bagay na ito, at upang kolektahin ang buwis mula sa mga nasasakupang tao nang maayos, naglagay sila ng mga tagapamahala ng paniningil ng buwis sa bawat bansa. Nangolekta sila ng buwis sa pamamagitan ng mga lokal na kontraktor sa bawat rehiyon, at sila ang mga maniningil ng buwis. Kahit ngayon, ang paniningil ng buwis ay hindi madaling trabaho, kaya ang estado ay gumagamit ng puwersa upang maningil ng buwis. Bilang karagdagan sa nakatakdang halagang ibinabayad sa pamahalaang Romano sa pamamagitan ng tagapamahala, may malaking halagang natitira, na ginagamit nila para sa mga gastos sa customs o iba pang kinakailangang gastos, na nagpapahintulot sa kanila na makaipon ng malaking kayamanan. Noong panahong iyon, ang mga Hudyo ay nakatuon sa pera, kaya itinuring nila ang mga maniningil ng buwis na iyon, na kumuha ng kanilang pera, na mas masahol pa sa mga organisadong kriminal. Samakatuwid, iniiwasan ng mga Pariseo ang anumang transaksyon sa mga "bagay ng lupa" na ito at itinuring na bawal ang magkaroon ng anumang relasyon sa kanila. Halimbawa, ang pagpapakasal sa mga maniningil ng buwis o sa gayong mga tao ng lupa ay ipinagbabawal, hindi sila maaaring maglakbay kasama sila, at ang pakikipag-upo sa mga pagkain o piging ay itinuturing na nakakadumi. Hinatulan ng mga Pariseo ang iba ayon sa kautusan at hindi itinuring ang mga ito bilang kapwa. Ang mga nasa matataas na posisyon, mga politiko, at ang kanilang mga pamilya ay nagpapakita ng ugali na hindi man lang makitungo sa mga mahihirap na taong ito. Gayunpaman, mahusay silang magsalita, nagkukunwaring para sa mga tao, nagsasalita tungkol sa bansa at politika para sa mga tao. Sa katunayan, hindi sila gumagalaw. Sa mas masamang sitwasyon kaysa doon, sila ay hindi natuwa na si Hesus, isang karpintero mula sa Nazaret na nag-angking siya ang Kristo, ay nakikisama sa mga "bagay ng lupa"—ang mga itinatakwil. Sa Lucas 5:31-32, sinabi Niya, "Hindi kailangan ng mga matatag ang katawan ang manggagamot, kundi ang mga may sakit. Hindi ako naparito upang tumawag ng mga matuwid, kundi mga makasalanan sa pagsisisi."

 

Pangalawa, ang lahat ng mga "tao ng lupa" na ito, ang mga makasalanang ito, ay namuhay nang may mga pader laban sa mga Pariseo, mga eskriba, at mga lider ng sinagoga, ngunit dumagsa sila kay Hesus upang marinig ang ebanghelyo. Ang lahat ng mga maniningil ng buwis at mga makasalanang ito, ang lahat ng mga taong ito ng lupa, ay mga taong nangangailangan ng ebanghelyo. Sila ay mga taong hindi man lang makalapit sa malalaking simbahan o mga bulwagan ng nayon na ang mga itinuturing na "bagay ng lupa" ay hindi man lang akalain. Ang mga taong ito na tinatawag na "mga bagay ng lupa" ay dumagsa kay Hesus. Sa talata 2, ang mga Pariseo at mga eskriba ay nagreklamo, na nagsasabing, "Ang taong ito ay tumatanggap ng mga makasalanan at kumakain kasama nila," at nagbulung-bulungan. Ang salitang "magreklamo" na ginamit dito ay isang salitang ginamit sa kaso ng mga taong nagbulung-bulungan nang malakas laban sa Diyos at kay Moises noong 40 taon ng buhay sa ilang sa panahon ng Exodo. Kaya, ang mga Pariseong ito, na hindi alam na sila ang mas malaking makasalanan, ay nanirang-puri at nagbulung-bulungan dahil hindi katanggap-tanggap para kay Hesus na tanggapin ang mga "bagay ng lupa" na ito—ang mga makasalanang ito—at maging kaibigan sila, na kumakain at umiinom nang magkasama. Sa sitwasyong ito, sinabi ng Panginoon ang tatlong talinghaga sa Lucas 15. Ngayon, pag-uusapan ko ang talinghaga ng nawawalang tupa at ang nawawalang drakma, at sa susunod, pag-uusapan ko ang talinghaga ng alibughang anak.

 

Kahit ngayon, maraming mga Kristiyano ang madalas tumingin at magsalita tungkol sa mga tao sa kanilang paligid mula sa pananaw ng mga Pariseo at mga eskriba sa teksto. Ang bawat isa ay makasalanan. Ang layunin ng pagbibigay sa atin ng buhay, ang mga kakila-kilabot na makasalanang ito, ay upang hayaan tayong mabuhay nang minsan upang mailigtas Niya tayo. Habang inihahanda ang mensahe, nakagawa ako ng malaking pagkakamali ngayong linggo habang tumitingin sa Diyos. Ngayong mga araw na ito, napakaraming kotse, kaya maraming tao ang nagpapahalaga sa pagbebenta ng mga gamit na sasakyan bilang isang negosyo. Kahit ilang taon na ang nakalilipas, noong bumibili ako ng gamit na kotse, kung may isang taong mukhang walang alam na pumunta, sinuman sa mga dealership ng gamit na kotse ay mag-uutos sa kanilang mga tao na linlangin sila at subukang kumita nang malaki. Kaya sa pagkakataong ito, hindi ko naman talaga kailangan ang sasakyang mayroon ako at mataas ang buwis, kaya nag-advertise ako sa mga nagbebenta sa pamamagitan ng isang serbisyo upang ibenta ito. Gumawa ako ng kontrata na parang maibebenta ko ito nang maayos, ngunit nakapagtataka, mula doon ay nagsimula itong gumulo, at natuklasan ko na ginagamit nila ang kanilang kadalubhasaan upang babaan ang presyo at subukang kumita. Iyon din ang naranasan ko sa Bucheon used car center noon. Sa pagkakataong ito, nagkaroon din ako ng mga kaisipang tulad ng "mga masamang tao ba sila?" tulad ng mga Pariseo, at hindi ko sila matrato nang mabuti. Kahit malugi ako, dapat ay nasa estado ako kung saan kaya ko silang ipanalangin, tulad ni Esteban, kahit na kailangan ko pang batuhin hanggang mamatay kahit wala naman akong nagawang mali. Hindi ako umabot sa antas ni Esteban, na nanalangin para sa mga taong nambabato habang siya ay namamatay. Hindi man lang ako umabot doon, naghanda lang ako na mambato, ngunit nagsimula rin akong magkaroon ng kaisipang pumatay sa kanila. Kaya, sa huli, ibinenta ko ito nang mura at ibinigay ito, ngunit buong gabi, lumuhod ako sa harap ng Diyos at nagsisi para doon. Tulad nito, madalas tayong mahuli sa ating sariling pagkamakasarili, na nakasentro sa iba't ibang pakinabang at pagkalugi. Kung mangyayari iyon, hindi ako makakapamuhay bilang saksi ni Kristo sa mga taong itinalaga sa akin para sa ebanghelismo.

 

Pangatlo, sa dalawang talinghagang lalabas ngayon, ang talinghaga ng nawawalang tupa at ang drakma ang lalabas. Sa mga talata 3 hanggang 6, ang talinghagang ito ay lumilitaw. Kung sila ay may 100 tupa noong panahong iyon, sila ay magiging mayaman na. Sa rehiyon ng Judea kung saan ang pastulan ay lubhang limitado, karaniwan nang pagsama-samahin ang mga tupa ng nayon at pastulan ang mga ito nang magkakasama. Bilang bunso ng isang mahirap na pamilya, nakilahok sana ako sa sama-samang pagpapastol ng nayon habang nag-aalaga ng ilang tupa sa bahay. Ngunit kung nagpapastol ako ng 100 tupa, magkakaroon ng ibang mga pastol, at magdadala sila ng mga asong pastol. Sa 100, isa ang nawala. Maaaring hindi mo alam nang mabuti, ngunit ang mga tupa ay lubhang malabo ang paningin at nakakakita lamang ng mga 6 na metro sa unahan, at sila ay mga hayop na hindi nakakakita nang higit pa roon. Ang kanilang mga kuko ay hindi malakas, ang kanilang mga ngipin ay hindi malakas, at wala silang tamang sungay. Kaya sila ay mga nilalang na madaling mabiktima ng maliliit na mandaragit. Habang nagpapastol at amoy na amoy ang pastulan, nawawala ng tupa ang buong kawan at dahil hindi ito makakita nang higit pa sa 10 o 20 metro, nawawala ang direksyon nito. Ang tupa ay walang pag-asa na mabuhay. Kapag gumalaw ang mga tupang iyon, ang mga lobo o iba't ibang mandaragit na maaaring kumain sa kanila ay umiikot sa kanila. Tayong mga tao na lumisan sa Diyos ay nasa parehong uri ng panganib. Sa Juan 10:11-12, sinabi ni Hesus, "Ako ang mabuting pastol. Ang mabuting pastol ay nagbibigay ng kanyang buhay para sa mga tupa. Ngunit ang upahan, siya na hindi ang pastol, na hindi nagmamay-ari ng mga tupa, ay nakikita ang lobo na dumarating at iniiwan ang mga tupa at tumatakas. At ang lobo ay humuhuli sa tupa at pinangangalat ang mga ito." Iyon ang sinabi Niya. Kaya ang mga upahan ay nakatuon sa kung magkano ang bayad sa kanila bawat araw. Hindi tulad ng mga sungay ng baka o sungay ng hippo, ang mga sungay ng tupa ay naiiba. Ang mga sungay ng ibang hayop ay para sa depensa o pag-atake, ngunit ang mga sungay na ito ay nakabaluktot na parang bilog. Hindi sila para sa pag-atake. Alam mo ba kung paano nila ginagamit ang mga sungay na iyon? Kung sila ay mahulog sa isang lugar na parang bangin o mahulog sa isang mahirap na lugar, inilalagay ng pastol ang kanyang tungkod ng pastol laban sa tupa at isinasabit ito sa mga sungay upang madaling mahila ang tupa pataas. Namumuhay rin tayo sa sitwasyong ito, na lumisan sa Diyos at nahuli sa kadiliman. Kaya kung maririnig mo ang paghawak ni Kristo at ang ebanghelyo ni Kristo, may puso sa bawat isa na baguhin ang ebanghelyong ito. Kaya pinagpapala kita sa pangalan ng Panginoon na hindi ka maging upahan, kundi isang mabuting pastol na kayang mag-alaga nang mabuti sa mga tupa ng Panginoon. Pagkatapos, pinapahalagahan ng Panginoon ang gayong pastol nang higit sa lahat, nagbibigay para sa lahat ng kanilang mga pangangailangan, at kasama nila. Ang pastol sa teksto ngayon ay nagsasalita tungkol sa mabuting pastol na nanganganib, isinusugal ang kanyang buhay, at hinahanap ang nawawalang tupa hanggang sa mahanap niya ito. Kaya, mayroon bang mga santo na nagsimulang magsimba at pagkatapos ay lumiban sa pagsamba sa Linggo? Pagkatapos, bago lumipas ang Linggong iyon, dapat kang maglibot, makipagkita sa kanila, alamin kung ano ang nangyari, bakit hindi sila makapunta, bigyan sila ng salita, at tulungan sila sa kung ano ang kailangan nila—iyan ay isang pastol. Sa talata 7, sinasabi nito, "Sinasabi ko sa inyo na gayundin, magkakaroon ng higit na kagalakan sa langit sa isang makasalanan na nagsisisi kaysa sa siyamnapu't siyam na matuwid na hindi nangangailangan ng pagsisisi."

 

Sa konklusyon, tingnan natin ang kagalakan ng babae na nakahanap muli ng drakma. Ang drakma ay isang Griyegong pilak na barya noong panahong iyon, na panahon ng Romano. Ito ay isang pilak na barya na katumbas ng isang araw na sahod para sa isang lalaking may kakayahan, tulad ng Romanong Denaryo. Dahil ang isang Denaryo ay isang araw na sahod, sa pera ngayon, ito ay magiging mga... [isang tiyak na halaga]. Dahil ang pilak ay hindi nagbabago, tinatantya na ang sampung drakma ay mga pilak na barya na ibinigay ng isang lalaking nakatakdang ikasal sa kanyang kasintahan bilang tanda. Palamutihan nila ang kanilang buhok nito, isuot ito sa kanilang leeg, at ipakita ito bilang tanda na "Ako ay nakatakdang ikasal, ang isang mahal sa buhay ay nagbigay nito sa akin." Ang drakma ay isang tanda na ganoon. Kahit na ito ay isang pilak na barya mula sa sampu, sa babaeng iyon, ito ay dapat na isang napakahalagang bagay na may kakaibang kahulugan na walang katulad sa mundo. Kaya kailangan niyang hanapin ang drakma na ito sa buong bahay. Lalo na dahil ang mga bahay ng Israel noong panahong iyon ay walang maraming bintana at madilim, kailangan mong magbukas ng ilaw kahit sa araw upang maghanap sa bawat sulok at siwang. Ang silid ay hindi nilagyan ng linoleum o marmol tulad ng mga araw na ito, at ito ay isang silid na may nakatambak na kung anu-ano, kaya kailangan mong tumingin nang mabuti nang isa-isa. Pakisalamin ang pagsisikap ng babae na hanapin ang nawawalang drakma. Nilalang ng Diyos ang bawat isa sa atin bilang ang pinakamahalagang nilalang. Kaya itinuturing ng Diyos ang bawat nawawalang tao bilang isang nilalang na mas mahalaga kaysa sa buong mundo. Ang talinghaga sa teksto ngayon ay nagpapakita ng pag-ibig ng Diyos para sa paghahanap sa nawawalang tao sa lahat ng gastos. Ang konklusyon ng talinghagang ito ay nasa talata 10. "Sinasabi ko sa inyo, gayundin, may kagalakan sa harapan ng mga anghel ng Diyos sa isang makasalanan na nagsisisi." Kaya ipinapakita Niya sa pamamagitan ng simbahan ngayon kung gaano Siya kasaya kapag nahanap Niya ang mga ganoong makasalanan. Sa kabaligtaran, ang mga Hudyong Pariseo at mga eskriba, na nag-angking sila ang piniling bayan ng Diyos at nahuli sa pagiging matuwid sa sarili, ay nag-isip na magkakaroon ng kagalakan sa langit kung ang isang masamang makasalanan ay mapapawi. Sa madaling salita, naisip nila, "Kung ang masamang maniningil ng buwis na iyon ay mamatay, ang Diyos ay magiging masaya sa langit; kung ang gobernador na iyon o ang mga Romanong sundalo ay mamatay, ang Diyos ay magiging masaya sa langit." Ngunit ang salita ng Panginoon ay eksaktong kabaligtaran. Pakitandaan na kahit ngayon, maraming mga bantay na nag-iisip nang eksaktong kabaligtaran ng Panginoon. Kahit gaano kasama ang isang politiko o kriminal, maraming tao ang pumapalakpak kapag sila ay namatay sa isang malungkot na kamatayan, ngunit hindi dapat ganoon ang kaso. Sila man ay napakasama, medyo masama, o mukhang mabuti, lahat ay pare-pareho. "Sapagkat ang lahat ay nagkasala at nagkukulang sa kaluwalhatian ng Diyos," at silang lahat ay nahuli sa kadiliman. Ang layunin ng buhay sa mundong ito ay hindi ang yumaman. Hindi ito ang kumuha ng mataas na posisyon. Hindi ito ang makahanap ng magandang trabaho. Ano ito? Sa lugar kung nasaan ako, ang paghahanap sa nawawalang drakma at sa nawawalang tupa ang mahalagang gawain. Kung gayon, umaasa ako na ito ay panahon upang lumingon kung sino ang mga nawawalang tupa at nawawalang drakma sa paligid ng bawat isa sa atin. Ang tupa ay hindi makakahanap ng pastol nang mag-isa. Ang nawawalang drakma ay hindi rin makakagulong sa ilalim ng mga paa ng babae nang mag-isa. Samakatuwid, ang proseso ng paghahanap sa kanila ay para sa pastol na maglibot sa mga bukid at pumunta sa mga mapanganib na lugar upang hanapin ang nawawalang tupa. Ang babae ay nagsisindi ng lampara at masigasig na naghahanap sa pamamagitan ng pagwawalis at paglilinis ng bahay dito at doon. Umaasa ako na mahahanap mo ang mga pangunahing prinsipyo ng evangelism camp na itinuturo ng Panginoon dito. Ang isang Koreano ay pumupunta sa Pilipinas upang magsagawa ng evangelism camp—iyan ay pagpunta upang tulungan ang babaeng nawalan ng drakma sa Pilipinas, at iyan ay pagpunta upang tulungan ang pastol na nawalan ng tupa. Ang pundasyon ng Philippine camp ay para sa pastol na kailangang mahanap ang nawawalang tupa ang maging sentro. Ang babae na kailangang mahanap ang drakma ang dapat na maging sentro. Ngunit ang mga ebanghelista na pumunta mula sa Korea o yaong mga nasa Pilipinas ay hindi man lang alam kung saan pupunta. Naglalakad-lakad lang sila nang malabo. Pagkatapos ay bibili sila ng ice cream, pupunta sa pool, at iyan ay hindi isang camp. Ginamit nila ang terminong militar na "camp," ngunit umaasa ako na matandaan mo na ikaw at ako, na mga anak ng Diyos, ay naging hukbo ni Kristo ng Diyos. May mga tupa na tayo, bilang mga sundalo, ay dapat protektahan, at may mga lugar na dapat nating protektahan. Ang mga tupa ay mga hangal na hayop. Kahit na mawalan ka ng baka habang nagpapastol sa isang bundok, ang baka ay marunong maghanap ng daan pauwi. Ang mga tupa ay hindi marunong maghanap ng daan pauwi. Ang puso ng pastol ay ang maghanap para sa nawawalang tupa habang naglalakad sa madilim na landas kahit na lumubog na ang araw. Pinagpapala kita sa pangalan ng Panginoon na mahanap mo at gabayan ang nawawalang tupa sa gitna ng mga tupa na pinangangasiwaan mo sa paligid mo at makibahagi sa kagalakan ng Diyos.

 

Ama naming Diyos, salamat sa pagpapaalam sa amin ng kagalakan ng Diyos. Hayaan mo kaming makibahagi rin sa kagalakang iyon ng Diyos. Hayaan mo kaming maging eksperto sa paghahanap ng mga nawawalang tupa at mga nawawalang drakma. Salamat, Amen.